نگاهی  به رمان « ارتش سايه ها »  نوشته ژوزف كسل با ترجمه قاسم صنغوی :

غم تنهايی
چرا وقتی که آدم تنها می شه
غم و غصه اش قد يک دنيا می شه
می ره يک گوشه پنهون می شينه
اونجا رو مثل يه زندون می بينه
غم تنهايی اسيرت می کنه
تا بخوای بجنبی پيرت می کنه
وقتی که تنها ميشم اشک تو چشام پر می زنه
غم مياد يواش يواش خونه ی دل در می زنه
ياد اون شب ها می افتم زير مهتاب بهار
توی جنگل لب چشمه می نشستيم من و يار
غم تنهايی اسيرت می کنه
تا بخوای بجنبی پيرت می کنه
می گن اين دنيا ديگه مثل قديما نمی شه
دل اين آدما زشته ديگه زيبا نمی شه
اون بالا باد داره زاغ ابرا رو چوب می زنه
اشک اين ابرا زياده ولي دريا نمی شه
غم تنهايی اسيرت می کنه
تا بخوای بجنبی پيرت می کنه

انبوه هجوم تنهایی
کوران تاریکی
در دشت های بی انتها
غرق در غرقابه ی جاده
من،

مسافر،
شب،
سکوت.

سخنرانی احمد شاملو در كنگره نويسندگان آلمان (اينترليت) : این کنگره با موضوع «جهان سوم، جهان ما» به دردها و رنجهاى جهان سوم، از زبان نويسندگان و شاعران پرداخت. احمد شاملو از ايران در اين كنگره شركت جست و سخنرانى خود را زير عنوان «من درد مشتركم، مرا فرياد كن» ايراد كرد. اين «من» همان من نوعى جهان سومى است و « دردمشترك » همان رنج استثمار و فقر و كم‏فرهنگى رايج در جهان سوم. جهان سومى كه البته مرزهاى جغرافيايى معينى ندارد و كودكان فقير « سان ست پارك نيويورك » در قلب جهان پيشرفته و ثروتمند نيز پاره‏اى از آنند.

صد و پنج سال از عمر این طلایی ترین و مهم ترین جایزه  ادبی و ... می گذرد و سهم ادبیات سرزمین من از این همه جایزه و سال هیچ است و هیچ. سایه و نسیم آن گهگاه بر سر این ادبیات گذر کرده اما مانا و  ماندگار نشده راهش را به  خاطر این سیاست کثیف همه گیر و همه جایی به سوی سرزمینی دیگر کج کرده و ما مانده ایم حسرتی که چون زخم های کور هدایت چون خوره روحمان را می خورد. سوال این است که  آیا ما در تمام این سالها اثری در خور و اندازه آثار برنده نداشته ایم؟!

جواب هر چه باشد صورت مسئله تغییر نخواهد کرد و ما هیچ سهمی از این زرین گریزان نداشته و نداریم. دنیا نه به کام که تلخکام ادبیات ما است و ... .

گفتگوی سیروس علی نژاد با ابراهیم گلستان :

ابراهيم گلستان هزار کار کرده است. از دوره دانشجويی وارد حزب توده شده، در حزب توده به نوشتن مقالات و به کار اداره روزنامه پرداخته، سالی به مازندران رفته و به فعاليت حزبی بين کارگران اشتغال ورزيده، بعدها که از حزب بريده به آبادان رفته و در اداره انتشارات شرکت نفت کار روزنامه­نگاری را به نوعی ديگر تجربه کرده، از آنجا به کار عکاسی و فيلمبرداری و خبرنگاری برای تلويزيون های خارجی پرداخته، سپس به روابط عمومی و انتشارات شرکت نفت در تهران رفته، برای راديو ايران برنامه ساخته، استوديو گلستان را بنا گذاشته، توی فيلم، مقاله، قصه، ترجمه و هزار کار ديگر غرق شده است.
وقتی زندگی­اش را از سر تا ته مرور می کنيم می بينيم در تمام زندگی چندان مشغول بوده که نمی­توان فهميد پس کی وقت کرده قصه­هايش را بنويسد. چون با اين پرسش مواجه می شود بی اعتنا می گويد: «همان وقت­ها که نوشتم، زياد هم ننوشتم.» و... 

زاده شدن

بر نيزه ی تاريک

همچون ميلاد گشاده ی زخمی،

سفر يگانه ی فرصت را

سراسر

در سلسه پيمودن.

بر شعله ی خويش

سوختن

تا جرقه ی واپسين،

بر شعله خرمنی

که در خاک راهش

يافته اند

بردگان

اين چنين.

اين چنين سرخ و لوند

برخار بوته ی خون

شکفتن

وينچنين گردن فراز

بر تازيانه زار تحقير

گذشتن

و راه را تا غايت نفرت

بريدن.

آه، از که سخن می گويم؟

ما بی چرا زندگانيم

آنان به چرا مرگ خودآگاهانند.

 
احمد شاملو