روزگاری کارخانه‌ای بود، در آنجا بی‌عدالتی حاکم بود. و در دوران بی‌عدالتی از کوره‌ها دود بلند می‌شد، چرخ لنگر بی‌صدا می‌چرخید، فولاد می‌درخشید، و از ارتعاش مهیج کار، ساختمان‌ها می‌لرزید.
عدالت آمد. بد سازمان‌دهی شد. فولاد سرد شد. اخراج کارگران آغاز شد. آنها را بی‌هدف بین ایستگاه‌های راه آهن این ور و آن‌ور با ماشین‌ها گرداندند.کارگران هم چون کوپن‌های بی‌اعتبار در سیطره قوانینی سخت در اطراف کشور بدون اینکه بدانند چرا، سرگردان شدند.ذچند روز قبل در کارخانه بالتیک نقل و انتقال انجام شد و...

انتخابات مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران مورخ 18/4/87 برگزار گردید. لازم به ذکر است که در انتخابات مذکور از روشی ابتکاری برای اخذ آرا استفاده شد. مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران چهار سال متمادی اجازه تشکیل نداشت و سرانجام با آرای پستی انتخابات را برگزار کرد. نتایج حاصله به شرح زیر است :

اعضای منتخب هیات دبیران

ناصر زرافشان

علی اشرف درویشیان

فریبرز رئیس دانا

جاهد جهانشاهی

اکبر معصوم بیگی

و...

نخستين تصوير مندرج در مطبوعات ايران، نشان دولتي عهد قاجار است و اين نشان در اولين روزنامه  به مفهوم امروزين، ‌مشهور به « كاغذ اخبار»  به صورت چاپ سنگی نقش بسته است.  چاپ و انتشار اين اولين روزنامة فارسی در ايران در سال چهارم  حكومت محمد شاه (روز دوشنبه 25 محرم سال 1253 هـ. ق )  توسط « ميرزا صالح شيرازی »  و در تهران انجام گرفت. محتوای اين روزنامه عمدتاً خبری بود و تنها تصوير اين نشريه ، نشان دولتي ايران، شير با شمشير  و خورشيد بود كه در سرلوحه صفحة اول آن قرار می گرفت و...

شب های بخارا :
شصت و چهارمين نشست از شب های مجله بخارا با همكاری مركز هنرپژوهی نقش جهان به نقد و بررسی آثار هنرمند عكاس و مستند ساز سينمای معاصر ايران فرهاد ورهرام اختصاص يافته است.

فرهاد ورهرام دانش آموخته دانشكده هنرهای دراماتيك در رشته كارگردانی سينما است. از سال 1352 به صورت حرفه اي كار سينمايي خود را آغاز كرده است. ورهرام همچنين در زمينه عكاسی از مجموعه عكس های خود چندين نمايشگاه برگزار كرده است كه نمايشگاه « مراسم قالی شويان در اردهال كاشان » ، « برگزاری مراسم تاسوعا و عاشورا در روستای ابيانه » ، « ارگ بم » و چندين نمايشگاه ديگر را می توان نام برد. شهرت جهانی فرهاد ورهرام به سينمای مستند برمی گردد. ورهرام بخاطر بيست فيلم مستند كوتاه و بلند كه ساخته جوايز جهانی دريافت كرده و  صدها نقد و بررسی درباره آثار سينمای مستند ورهرام منتشر شده است و...

نگاهی به « کافه پیانو » نوشته « فرهاد جعفری» :
كافه پیانو رمانی من- روایت است. اتفاقی که باعث باور پذیری اتفاقات و اکتهای داستانی برای مخاطب خود شده و او را بیشتر از پیش به اثر و بن مایه های  اندیشه ای آن نزدیک می کند. گر چه به گفته  بالزاک : « استفاده از «من» براي نويسنده، عاري از خطر نيست. اگر چه انبوه خوانندگان افزايش يافته است، اما ميزان آگاهي جمعيت متناسب با آن زياد نشده است ... و اگر نويسنده از واژة «پررنگ» استفاده کند ممکن است همگي اين افراد او را با راوي اشتباه بگيرند...» بي شک راوی، جزو لاینفک متن است و نویسنده در انتخاب راوی « من » به جای دانای کل باید در نظر داشته باشد که فاصله خود را با شخصیت اصلی داستان حفظ کرده به نوعی به آن « من دیگر » پروستی نزدیک شده و ...

 












در ميان هنرها، ادبيات بيشتر از همه بر سينما تاثير داشته؛ و در اين ميان كم نبودند اديبان و شاعرانی كه سينما را وسيله‌ی بيان كامل‌تر و يا كارآمدتری ديده و به آن گرويده‌اند. رابطه‌ی سينما و ادبيات از يك فصل مشترك مهم و جدى يعنى روايت آغاز مى‌شود از گونه‌ها و زبان‌هاى متنوعى در قالب شعر، افسانه و قصه، رمان و داستان كوتاه و .... سينما به عنوان رسانه اى كه از مجموعه‌ی هنرها بهره مى‌برد خويشاوندى نزديكى با ادبيات و روايات مورد اشاره دارد  ...و

نگاهی به مجموعه داستان « کافه پری دریایی » نوشته « میترا الیاتی » :
تنهايی و انزوا ، فضایی خاکستری، آدمهایی جدا از هم و با هم، اتفاق هایی که درعین سادگی فاجعه ای محسوب می شوند، عدم قطعیت تعاریفی چون محبت، عشق، دوستی و... زاییده فردیت دنیا و اندیشه مدرن است. انسان مدرن از ترس تنهایی حتی به مرگ و عدم رضایت داده تا تنهایی را پس زده، در یک فضای مشترک؛ با دیگران بودن را تجربه کند. او؛ انسان مدرن می داند که همچون غرق شده ای در میان امواج سهمگین بی کرانگی اقیانوس، هیچ مدد و یاوری ندارد. تنها چیزی و کسی که می تواند او را از نیستی برهاند، من انسانش است. این تصویر و تصویر هایی از این دست نمایان گر آن است که  اندیشه مدرن همسو با زندگی مدرن در یک کنش و واکنش مدام، شرایطی دهشت بار را نسبت به قبل تر ها به بار آورده و انسان اندیشمند را وا می دارد تا برای برون رفت از چنین ورطه ای، با بازنمایی و رخ گشایی چیستی و هستی آن، آرمانشهر و اتوپیای خود را در خلال آثار فریاد زده، تنهایی را به جنگ بطلبد و...

این عکس، روزنامه « تهران امروز » را از دیروز بر باد داد!