برف باریدن گرفته و ما در آخرین اتاق دفتر روزنامه، اتاقی که قبل تر ها وصل بود به دفتر اصلی و حالا با تیغه ای نازک از گچ پیش ساخته جدایش کرده اند (دیوارهایی بی حیا که حتی نفس کشیدن را به آن ور دیواری ها گزارش می دهند)، چای خود را هورت هورت سر می کشیم. چای تمام می شود. به من نگاه می کند. کاغذ ها را مرتب می کنم، خیره می شود به بیرون پنجره، می گویم :
این جا؛ وطن را بعد از این همه سال چطور می بینید ؟
اینجا «وطنم ، تنم، تنم ، وطنم» . ایران رنگ عوض کرده، گرچه می توان نشانی از حتی پنجاه سال پیش هم در آن دید اما کلیت رنگ باخته، رنگی نو، طرحی نو.
این نو چگونه است؟ به ذهنیت ها و ایده آلهای شما چقدر نزدیک است؟
ایده آلها معنا نمی یابند، فقط و فقط هستند که هدف را تعریف کنند. عمری به دنبال هدفها می روی و شاید در آخر کمی از آن من هدفمند را بیابی، زندگی کنی و ...
متن کامل
گفتگوی سیروس علی نژاد با نجف دریا بندری :
نجف دريابندری مترجمی است که حضورش در طول چهل پنجاه سال اخير، يعنی از زمان انتشار کتاب "وداع با اسلحه" در سال ۱۳۳۳ (1954 ميلادی) تا کنون، همواره احساس شده و آثار پديد آمده از سوی او زبان فارسی را پربارتر کرده است. هرچند بيشتر به عنوان مترجم شهرت دارد اما وی دارای هنرهای متعددی است و گستره کارش، از ادبيات تا فلسفه را در بر می گيرد و گهگاه گوشه چشمی نيز به طنز نشان می دهد. مقدمه هايی که او بر پاره ای آثار ادبی جهان مانند "بيلی باتگيت"، "پير مرد و دريا"، "هکل بری فين" و "بازمانده روز" نوشته، از يک سو و آثاری مانند "درد بی خويشتنی"، "تاريخ فلسفه غرب" و "متفکران روس" از سوی ديگر وسعت ميدان عمل او را نشان می دهد. در اين ميان کارهای گهگاه مطبوعاتی اش نيز اثری چون "چنين کنند بزرگان" پديد آورده است که از طنزهای ماندگار زبان فارسی است. بنابراين ما در برخورد با دريابندری تنها با مترجمی که کسب و کارش ترجمه است رو به رو نيستيم؛ با نويسنده ای سر و کار داريم که در پی ادای مقصود و شناساندن ژانرهای ادبی گوناگون، بيشتر به ترجمه روی آورده است.
متن کامل
