در قرنی که اروپاییان فهمیدند دنیا متنوع تر و پیچیده تر از تمام آن قواعد خشک و متحجری است که بر آن تحمیل شده و با پیدایش فلاسفه ای چون « مونتسکیو » و « ولتر » و در دوره زوال اشرافی و قواعد کهن و دست و پا گیر کلاسیک و در قرن پیروزی بورژوازی و در دوره ای که مردم با انتشار روزنامه های مختلف و بر خورد با فرهنگستان های مختلف ( در اواخر قرن هفدهم در شهرستان های فرانسه پنج فرهنگستان و در نیمه اول قرن هجدهم، بیست فرهنگستان تأسیس شد)که  در جهت رشد تفکر و آشنایی با ملل دیگر همت گمارده بودند، افکار عمومی احساس نیازی شدید به اصلاحات ادبی  و آبشخوری نو و تغذیه ای متنوع برای فکر و روح خود را طلب می کرد و همین نیاز مبرم، ادیبان و نویسندگان طبقه بورژوا را وا داشت تا در جهت این خواسته قلم زده و مکتبی نو را پای گذاری کنند.

مکتبی که در ابتدای راه نام رمانتیک بدان داده شد. نامی که مدت های مدیدی مترادف با عناوین « خیال انگیز» و« افسانه ای » به کار برده می شد. کلمه ای که کلاسیک های شکست خورده برای تمسخر طرفداران این مکتب درباره ی آنها به کار می بردند.